آشکارساز دود و مونوکسید کربن در بازسازی: قوانین بریتیش کلمبیا

دو مقررات متفاوت، دو پاسخ متفاوت

این سردرگمی از ساختار خود قوانین می‌آید و تقصیر کسی نیست. بریتیش کلمبیا دو مقررات دارد که هر دو درباره آشکارساز دود حرف می‌زنند، و برای وضعیت‌های متفاوتی نوشته شده‌اند.

مقررات آتش‌نشانی بریتیش کلمبیا بر ساختمان‌هایی حاکم است که در حال استفاده هستند. دفتر رئیس آتش‌نشانی استان (Office of the Fire Commissioner) به‌روشنی می‌گوید مقررات آتش‌نشانی بریتیش کلمبیا به نهاد رسمی ناظر بر پروژه اجازه می‌دهد آشکارسازهای دود باتری‌دار را در ساختمان‌های موجود بپذیرد، و به جمله 2.1.3.3.(2) بخش B اشاره می‌کند. آشکارسازهای باتری‌دار فعلی شما زیر همین بند قرار دارند، و برای همین است که هیچ‌کس تا حالا به شما نگفته سیم‌کشی خانه را عوض کنید.

مقررات ساختمانی بریتیش کلمبیا بر ساخت‌وساز حاکم است. جمله 9.10.19.3.(1) استاندارد چیزی را که ساخته می‌شود تعیین می‌کند: آشکارسازهایی که با اتصال دائم به یک مدار برق نصب شوند، بدون کلید قطع بین وسیله حفاظت در برابر اضافه‌جریان و آشکارساز، و با یک باتری به‌عنوان منبع برق جایگزین. جایی که در یک واحد مسکونی بیش از یک آشکارساز لازم است، آشکارسازها باید به هم متصل باشند تا فعال شدن هر کدام باعث شود همه آشکارسازهای آن واحد مسکونی به صدا درآیند.

پس پاسخ این پرسش که «آیا آشکارسازهای من قانونی هستند» کاملاً به این بستگی دارد که کدام پرسش را می‌پرسید. به‌عنوان صاحب‌خانه‌ای که در خانه‌اش زندگی می‌کند، معمولاً بله. به‌عنوان متقاضی پروانه ساختمانی، مقررات ساختمانی همان سندی است که بازرس شما بر اساس آن کار می‌کند.

سیم‌کشی‌شده و متصل به هم در عمل یعنی چه

بیشتر هزینه به همین دو عبارت برمی‌گردد، و این دو، دو الزام جداگانه هستند.

سیم‌کشی‌شده (hardwired) یعنی آشکارساز برق اصلی خود را از سیستم برق ساختمان و از راه یک اتصال دائم می‌گیرد، و بین وسیله حفاظت در برابر اضافه‌جریان و آشکارساز هیچ کلید قطعی نیست. این بخش آخر مهم است: آشکارسازی که از یک مدار کلیددار برق می‌گیرد، جایی که کسی بتواند با کلید دیواری برق را قطع کند، این شرط را برآورده نمی‌کند. باتری آشکارساز سیم‌کشی‌شده پشتیبان است، و اندازه آن در مقررات طوری تعیین شده که دست‌کم هفت روز در حالت عادی و بعد از آن چهار دقیقه آژیر را تأمین کند.

متصل به هم یعنی آشکارسازها با هم ارتباط دارند، تا فعال شدن هر کدام باعث شود همه آشکارسازهای آن واحد مسکونی به صدا درآیند. هدف ساده است. آتشی که ساعت ۳ بامداد در زیرزمین شروع می‌شود باید کسی را که دو طبقه بالاتر خوابیده بیدار کند، و آشکارسازی که فقط در جای دود به صدا درمی‌آید این کار را نمی‌کند.

در گذشته اتصال به هم یعنی یک سیم سوم بین همه آشکارسازها، و همین است که اضافه کردن آن به یک خانه موجود را گران می‌کند. اتصال بی‌سیم حالا مجاز است، و این حساب هزینه را تغییر می‌دهد: آشکارسازها هنوز برق لازم دارند، ولی دیگر لازم نیست همه با یک سیم سیگنال که از داخل سقف‌های تمام‌شده رد شده به هم وصل شوند.

این یک تغییر ارزش دارد که زود با برق‌کار خود مطرح کنید، چون قیمتی که برای کشیدن کابل سه‌رشته در یک خانه دهه ۱۹۶۰ که در آن زندگی می‌کنند نوشته شده، با قیمتی که برای آشکارسازهای سیم‌کشی‌شده با اتصال بی‌سیم نوشته شده، فاصله زیادی دارد.

آشکارسازها کجا باید نصب شوند

قانون جانمایی یک حداقل تعریف‌شده است.

در هر واحد مسکونی باید به اندازه کافی آشکارساز دود نصب شود، طوری که دست‌کم یک آشکارساز در هر طبقه از جمله زیرزمین باشد، و در هر طبقه‌ای که اتاق خواب دارد، یک آشکارساز در هر اتاق خواب و یکی در جایی بین اتاق‌های خواب و بقیه آن طبقه نصب شود.

این را سه الزام جداگانه بدانید که روی هم جمع می‌شوند. هر طبقه یکی می‌گیرد. هر اتاق خواب یکی می‌گیرد. و مسیر اتاق‌های خواب به بقیه طبقه هم یکی می‌گیرد، که همان آشکارساز راهرویی است که بیشتر خانه‌ها از قبل دارند.

در یک خانه معمولی سه‌خوابه نورث شور با زیرزمین، این حساب به دستگاه‌های بیشتری از آنچه مردم انتظار دارند می‌رسد: یکی در هر یک از سه اتاق خواب، یکی در راهروی اتاق‌های خواب، یکی در طبقه اصلی، یکی در زیرزمین. شش آشکارساز، همه سیم‌کشی‌شده، همه متصل به هم.

شمردن درست دستگاه‌ها در شروع کار، فرق بین یک قلم هزینه معلوم و یک غافلگیری است. این همان اطلاعاتی هم هست که برق‌کار شما برای قیمت‌گذاری درست کار لازم دارد.

• یک آشکارساز در هر طبقه، از جمله زیرزمین.
• یک آشکارساز داخل هر اتاق خواب.
• یک آشکارساز بین اتاق‌های خواب و بقیه آن طبقه.
• همه به هم متصل، تا هر کدام همه را در آن واحد مسکونی به صدا دربیاورد.

آشکارساز مونوکسید کربن یک الزام جداگانه است

دود و مونوکسید کربن در مواد متفاوتی آمده‌اند، و یکی دانستن آن‌ها باعث می‌شود مردم دستگاه اشتباه را در جای اشتباه نصب کنند.

ماده 9.32.4.2 برای هر ساختمانی اعمال می‌شود که کاربری مسکونی دارد و یک وسیله سوختی یا یک گاراژ (storage garage) هم دارد. گاراژ به‌تنهایی شرط کافی است، پس خانه‌ای که هیچ وسیله گازی ندارد، اگر گاراژ چسبیده به خانه داشته باشد، باز هم مشمول است.

جایی که در یک واحد مسکونی وسیله سوختی نصب شده، آشکارساز مونوکسید کربن باید داخل هر اتاق خواب نصب شود، یا بیرون هر اتاق خواب و در فاصله ۵ متری از در هر اتاق خواب، که در طول راهروها و درها اندازه گرفته می‌شود. این فاصله در طول مسیر راه رفتن اندازه گرفته می‌شود، و این در خانه‌ای با راهروی طولانی مهم است.

قانون مربوط به گاراژ دامنه‌ای بیشتر از انتظار بیشتر مردم دارد. برای هر واحدی که با یک گاراژ دیوار مشترک یا لایه‌های کف و سقف مشترک دارد، یا کنار زیرشیروانی یا فضای خالی زیر کفی است که گاراژ هم کنار آن است، همان جانمایی اتاق خواب اعمال می‌شود. اتاق خوابی که هیچ دیوار مشترکی با گاراژ ندارد، اگر هر دو به یک زیرشیروانی راه داشته باشند، باز هم مشمول است.

وسیله‌های سوخت جامد قانون خودشان را دارند. جایی که اتاقی وسیله سوخت جامد دارد، آشکارساز در ارتفاعی نصب می‌شود که دستورالعمل سازنده برای سوخت جامد تعیین کرده، یا اگر چنین دستورالعملی نباشد، روی سقف یا نزدیک آن. قانون عمومی جانمایی برای بخاری هیزمی اعمال نمی‌شود.

حالت سوئیت فرعی، جایی که قوانین سخت‌گیر می‌شوند

اضافه کردن سوئیت حالتی است که الزام آشکارساز کمترین جای چانه‌زنی را دارد، و اتصال به هم دیگر فقط داخل یک واحد مسکونی نمی‌ماند.

دلیل آن هدف کل این سیستم است. آتشی که در سوئیت زیرزمین شروع شود باید خانواده طبقه بالا را بیدار کند، و آتشی در طبقه بالا باید مستأجر طبقه پایین را بیدار کند. آشکارسازهایی که فقط در واحدی که دود در آن است به صدا درمی‌آیند، خانوار دیگر را در خواب می‌گذارند، و این دقیقاً همان نتیجه‌ای است که مقررات برای جلوگیری از آن ساخته شده است.

در عمل یعنی آشکارسازهای هر دو واحد مسکونی به هم وصل می‌شوند، تا آشکارساز یک واحد در واحد دیگر هم به صدا درآید. شهرداری‌ها راهنمای نصب خودشان را درباره شکل مورد نظرشان منتشر می‌کنند، و جزئیات آن فرق می‌کند، پس این پرسشی است که باید در مرحله طراحی از اداره ساختمان بپرسید و نباید تصمیمش را به کارگاه بسپارید.

برای همین است که در کار سوئیت، سیم‌کشی عملاً همیشه اجتناب‌ناپذیر می‌شود. تبدیل به سوئیت پروانه، کار برق و سقف‌های باز را با خود دارد، پس شرایطی که این ارتقا را در یک خانه مسکونی گران می‌کند از قبل فراهم است. این ارزان‌ترین زمان برای انجام آن است.

بودجه آن را بخشی از دامنه کار برق ببینید، همراه با بقیه الزامات برق سوئیت که معمولاً مردم را غافلگیر می‌کنند، و آن را برای بعد نگذارید.

چطور جلوی غافلگیری را بگیرید

این بخش کار به شکلی قابل پیش‌بینی خراب می‌شود. قیمت بازسازی داده می‌شود، دیوار گچی (drywall) نصب می‌شود، و بعد یک بازرسی استاندارد آشکارساز را بالا می‌برد، درست وقتی که همه سقف‌هایی که کار را آسان می‌کردند بسته شده‌اند.

راه حل این است که پیش از بسته شدن اسکلت‌بندی، تکلیف این پرسش را روشن کنید. کتبی از اداره ساختمان بپرسید چه استانداردی برای دامنه پروانه شما اعمال می‌شود، و پاسخ را نگه دارید. نکته متغیر این است که این الزام تا کجای خانه موجود می‌رسد، و این را بازرس شما تشخیص می‌دهد و از هیچ جدولی نمی‌شود خواند.

بعد بدهید شمارش درست انجام شود. نقشه را مرور کنید، سه قانون جانمایی را اعمال کنید، و آشکارسازهای مونوکسید کربن را جایی اضافه کنید که قوانین وسیله سوختی و مجاورت گاراژ تعیین می‌کنند. این عدد به‌عنوان یک دامنه کار مشخص به برق‌کار داده می‌شود، و به شکل سقف بودجه (allowance) داده نمی‌شود.

جایی که خانه به هر حال باز می‌شود، سیم را به همه محل‌های آشکارساز بکشید، حتی اگر دامنه فعلی کار همه آن‌ها را الزام نکند. هزینه اضافه وقتی سقف‌ها باز هستند کم است، و مشکل را برای همیشه حل می‌کند.

یک توصیه عملی آخر از پروژه‌های خودمان. جایی که سیم‌کشی بخشی از یک خانه قدیمی واقعاً دردسرساز است، بپرسید آیا اتصال بی‌سیم بین آشکارسازهای سیم‌کشی‌شده مشکل را حل می‌کند، و آیا دستگاه‌های باتری‌دار مهروموم‌شده ده ساله در بخش‌های بیرون از دامنه پروانه پذیرفته می‌شوند. دفتر رئیس آتش‌نشانی استان برای جایی که سیم‌کشی دشواری ایجاد کند به دستگاه‌های مهروموم‌شده ده ساله اشاره می‌کند، و بازرسی که این پرسش زود از او پرسیده شده، برای همکاری با شما در وضعیت بهتری است تا بازرسی که در بازرسی نهایی با آن روبه‌رو می‌شود.