تبدیل وان به دوش بدون لبه در نورث ونکوور: اول چوب تقویتی

چرا حمام در اولویت اول است

پروژه‌های دیگر برای ماندن در خانه در دوران سالمندی، کارها را راحت‌تر می‌کنند. این یکی جلوی آسیب دیدن را می‌گیرد.

فکر کنید یک وان معمولی از آدم چه می‌خواهد: روی یک پا بایستید، پای دیگر را از روی دیواری به ارتفاع زانو بالا ببرید، آن را روی سطح خیس و لغزنده‌ای بگذارید که خوب نمی‌بینید، وزنتان را روی آن بیندازید، و بعد همین را برعکس تکرار کنید. هر کسی که تعادلش کم شده باشد، این کار را روزی دو بار انجام می‌دهد، تنها، پشت در بسته، میان چینی و کاشی.

برداشتن همین یک مانع، خطر را در کل خانه بیشتر از هر مورد دیگری در فهرست کم می‌کند. دوش بدون لبه یعنی روی کفی هم‌سطح وارد شوید، چیزی برای گرفتن داشته باشید، پا روی سطحی بگذارید که برای چسبندگی در حالت خیس انتخاب شده، و بتوانید بنشینید.

این همچنین پروژه‌ای است که بیشتر از همه عقب می‌افتد، چون کار را مختل می‌کند و لوله‌کشی دارد، و در این مدت کارهای ارزان‌تر اول انجام می‌شوند. این ترتیب برعکس است. کارهای ارزان ناراحتی را کم می‌کنند. این یکی جلوی اتفاقی را می‌گیرد که به زندگی مستقل پایان می‌دهد.

دوش بدون لبه پیش از آنکه کار کاشی باشد، کار کف است

دوش بدون لبه یک تصمیم سازه‌ای است، و فهمیدن دلیلش بیشتر هزینه و بیشتر فرق میان برآوردها را توضیح می‌دهد.

در دوش معمولی، لبه یک کار انجام می‌دهد: آب را داخل نگه می‌دارد. اگر آن را بردارید، نگه داشتن آب باید از جای دیگری بیاید، یعنی کف دوش باید از کف اطراف پایین‌تر باشد، یا آن‌قدر درست شیب داشته باشد که آب به سمت کفشو برود و وارد اتاق نشود.

در یک خانه موجود، این کار معمولاً به یکی از دو روش انجام می‌شود. یا سازه کف در محل دوش پایین‌تر برده می‌شود، که یعنی تغییر اسکلت‌بندی زیر کف و یک کار نجاری واقعی است، یا کف کل حمام بالا آورده می‌شود تا محل دوش در همان تراز قبلی بماند و بقیه کف بالا برود. روش دوم اغلب ساده‌تر است، ولی جلوی در حمام یک آستانه درست می‌کند که باید برایش فکری کرد، و این در اتاقی که می‌خواهید دسترسی به آن را آسان کنید مهم است.

اینکه کدام روش ممکن است، به آنچه زیر کف است بستگی دارد: جهت و عمق تیرچه‌ها (joist)، آنچه در سقف طبقه پایین است، و اینکه آیا می‌شود کفشو را جابه‌جا کرد. به همین دلیل پاسخ صادقانه به دیدن همان خانه نیاز دارد، و قیمتی که پشت تلفن گفته شود ارزش زیادی ندارد.

در این تبدیل‌ها، کفشوی خطی در یک لبه به جای کفشوی نقطه‌ای در وسط رایج است، چون اجازه می‌دهد کف فقط در یک جهت شیب داشته باشد به جای چهار جهت، و این کار با کاشی بزرگ‌اندازه را ممکن می‌کند و سطح را صاف‌تر و راه رفتن روی آن را آسان‌تر نگه می‌دارد.

• دوش بدون لبه لازم دارد که کف دوش پایین‌تر برده شود یا کف اطراف بالا بیاید
• پایین بردن کف یعنی تغییر اسکلت‌بندی، که به جهت و عمق تیرچه‌ها بستگی دارد
• بالا آوردن کف جلوی در یک آستانه درست می‌کند که بعد باید برایش راه‌حلی پیدا کرد
• کفشوی خطی اجازه می‌دهد کف در یک جهت شیب داشته باشد، که برای کاشی بزرگ و سطح صاف‌تر برای راه رفتن مناسب است
• اینکه کفشو جابه‌جا شود یا نه، اغلب همان محدودیتی است که چیدمان را تعیین می‌کند

چوب تقویتی، که هزینه‌ای ندارد و همه چیز را تعیین می‌کند

این مهم‌ترین بند این صفحه است، و حتی برای کسانی هم که فکر می‌کنند برای خواندن درباره دستگیره ایمنی جوان هستند صدق می‌کند.

دستگیره ایمنی فقط به اندازه چیزی که به آن پیچ شده محکم است. کسی که وسط افتادن خودش را می‌گیرد، بار ناگهانی روی دستگیره می‌اندازد، و دستگیره‌ای که با رول‌پلاک پلاستیکی به دیوار گچی (drywall) وصل شده، تکه‌ای از دیوار را با خودش بیرون می‌کشد، و یک لغزش به افتادنی همراه با خرده‌های دیوار تبدیل می‌شود. دستگیره باید به سازه برسد.

زمان ارزان برای این کار وقتی است که دیوار باز است. چوب تقویتی محکم از تخته چندلایه بین ستون‌های چوبی دیوار (stud) در اطراف توالت، در طول دیوار دوش و در ورودی دوش، هزینه مصالح آن کم است و حدود یک ساعت دستمزد می‌خواهد، آن هم در بازسازی‌ای که دیوار را از قبل باز کرده است.

این کار را انجام دهید، چه دستگیره‌ای همین حالا نصب شود چه نه. بعد از آن چیزی دیده نمی‌شود، اتاق شبیه بیمارستان نمی‌شود، و دیوار فقط آماده است. نصب دستگیره در آینده یک کار دوساعته می‌شود. بدون آن، همان کار یعنی باز کردن کاشی تمام‌شده برای پیدا کردن جایی محکم در سازه، که نسخه گران نتیجه‌ای است که می‌توانستید با قیمت یک ورق تخته چندلایه داشته باشید.

این دقیقاً همان چیزی است که بندهای واحد مسکونی سازگارپذیر (adaptable dwelling unit) بریتیش کلمبیا در ساختمان‌هایی که شامل آن‌ها می‌شوند لازم می‌دانند: دیوارهایی که برای نصب دستگیره ایمنی در آینده تقویت شده‌اند. این بندها شامل خانه‌های مستقل نمی‌شوند، پس کسی شما را مجبور به این کار نمی‌کند. با این حال همین الزام را برای خودتان به کار ببرید.

بقیه اتاق

وقتی تکلیف دوش روشن شد، تصمیم‌های باقی‌مانده کوچک‌ترند، ولی اثرشان روی هم جمع می‌شود.

نوع کفپوش از هر انتخاب مصالح دیگری در این اتاق مهم‌تر است. ایمن بودن کف کاشی خیس به مشخصات فنی بستگی دارد، و بهتر است مستقیم بپرسید کفپوش در حالت خیس چقدر سُر می‌خورد و انتخاب را فقط بر پایه ظاهر و امید نگذارید. کاشی‌های کوچک‌تر با خط‌های بندکشی بیشتر چسبندگی را بیشتر می‌کنند؛ کاشی‌های بزرگ براق اثر برعکس دارند.

یک صندلی در دوش امکان‌های تازه‌ای می‌دهد. صندلی تاشوی دیواری وقتی بالاست جایی از کف را نمی‌گیرد، و یعنی کسی می‌تواند نشسته خودش را بشوید، که برای کسانی که نمی‌توانند مدت طولانی راحت بایستند، حمام کردن مستقل را سال‌ها طولانی‌تر می‌کند.

دوش دستی روی میله کشویی عمودی چیز کوچکی است با اثر بزرگ: به کسی که نشسته اجازه می‌دهد آب را به جایی که لازم است بگیرد، و استفاده از دوش را برای کسی که به کمک نیاز دارد ممکن می‌کند، بدون اینکه کمک‌کننده خیس شود.

توالت وسیله‌ای است که مردم فراموشش می‌کنند. بلند شدن از یک نشیمن کوتاه یکی از سخت‌ترین حرکت‌های خانه است و روزی چند بار اتفاق می‌افتد. ارتفاع و چیزی محکم برای تکیه دادن و فشار آوردن مهم است، و به همین دلیل چوب تقویتی اطراف توالت به اندازه چوب تقویتی داخل دوش اهمیت دارد.

بعد چیزهای معمولی: نور کافی برای اینکه لبه‌ها واضح دیده شوند، دستگیره‌های اهرمی، و دری که رو به بیرون باز شود یا کشویی باشد، تا اگر کسی داخل حمام افتاد، جلوی باز شدن در را نگیرد.

تأمین هزینه

تبدیل حمام همان پروژه‌ای است که برنامه‌های کمک مالی بیش از همه برای آن طراحی شده‌اند، و بهتر است پیش از شروع کار شرایط را بررسی کنید.

کمک‌هزینه بریتیش کلمبیا برای سازگار کردن خانه با نیازهای دسترسی (BC Rebate for Accessible Home Adaptations) به خانوارهای واجد شرایط تا ۲۰٬۰۰۰ دلار به‌عنوان سقف مادام‌العمر هر خانوار می‌پردازد. یک قاعده آن اینجا اهمیت زیادی دارد: BC Housing می‌گوید تغییراتی که پیش از تأیید کتبی انجام شده باشند مشمول کمک‌هزینه نمی‌شوند. حمام دقیقاً همان پروژه‌ای است که مردم بعد از یک افتادن با عجله سراغش می‌روند، و عجله یعنی از دست دادن کمک‌هزینه.

اعتبار مالیاتی بازسازی خانه برای سالمندان و افراد دارای معلولیت بریتیش کلمبیا (BC Home Renovation Tax Credit for Seniors and Persons with Disabilities) هر سال ۱۰ درصد از هزینه‌ها تا سقف ۱۰٬۰۰۰ دلار را برمی‌گرداند و قابل استرداد است. فهرست خود استان از کارهای واجد شرایط، دوش قابل ورود با ویلچر، دستگیره ایمنی و تقویت پشت آن، و وان با در ورودی (walk-in bathtub) را نام می‌برد. اعتبار مالیاتی فدرال دسترسی‌پذیری خانه (Home Accessibility Tax Credit) هر سال تا ۲۰٬۰۰۰ دلار از هزینه‌های واجد شرایط را برای فردی پوشش می‌دهد که ۶۵ سال یا بیشتر دارد یا اعتبار مالیاتی معلولیت برایش تأیید شده است.

چون کمک‌هزینه RAHA سقف مادام‌العمر دارد، خرج کردن آن اول برای کارهای کوچک، پول کمتری برای همین پروژه باقی می‌گذارد. اگر تبدیل حمام در آینده شما هست، کمک‌هزینه را بر پایه آن برنامه‌ریزی کنید و آن را صرف دستگیره‌های اهرمی نکنید.

انجام آن در بازسازی‌ای که به هر حال انجام می‌دادید

ارزان‌ترین نسخه این پروژه آن است که در بازسازی حمامی انجام شود که از قبل تصمیمش را گرفته بودید.

در حمامی که به دلایل معمولی بازسازی می‌شود، دیوارها باز است، کف برداشته شده و لوله‌کشی پیداست. هر بخش سازه‌ای یک حمام با دسترسی آسان در این لحظه ارزان است و در هر زمان دیگری گران. چوب تقویتی هزینه ناچیزی دارد. بدون لبه کردن دوش وقتی کف از قبل باز است، هزینه‌اش از برگشتن و باز کردن دوباره کف کمتر است. انتخاب کفپوشی که در حالت خیس سُر نخورد هیچ هزینه اضافه‌ای ندارد، چون به هر حال باید یک کفپوش انتخاب کنید.

پس توصیه عملی برای هر کسی در دهه پنجاه یا شصت زندگی که حمامش را به دلایل معمولی بازسازی می‌کند: سازه را همین حالا بسازید، نازک‌کاری را همین حالا انتخاب کنید، و وسایل نصبی دیدنی را هر وقت واقعاً لازم شد اضافه کنید. در این فاصله اتاق مثل هر حمام خوش‌ساخت دیگری به نظر می‌رسد.

این کل راهبرد ماندن در خانه در دوران سالمندی است، در یک اتاق. برنامه بیست‌ساله را یک بار تعیین کنید، و بعد بگذارید بازسازی‌های معمولی بخش‌هایی از آن را انجام دهند، تا هیچ چیز دو بار ساخته نشود.